Γιατί βαρέθηκα τα open world παιχνίδια

Όταν ήμουν περίπου 20 χρονών, δηλαδή 15 χρόνια πριν, θεωρούσα τα open world παιχνίδια μονόδρομο για εμένα. Πολύ απλά δεν αγόραζα παιχνίδια που δεν ήταν open world.

Αλλά μετά άρχισαν να τα κάνουν όλα open world και άρχισαν να μην τα προσέχουν. Έτσι, από εκεί που ήταν το αγαπημένο μου είδος, κατάντησε να είναι το χειρότερο.

Τώρα πια θέλω το παιχνίδι να με πηγαίνει μόνο του. Δεν ξέρω τι φταίει: αν εγώ βαρέθηκα γενικά τα open world ή αν απλά δεν τα προσέχουν όπως πρέπει πλέον.

Πάντως, αυτή την περίοδο θέλω παιχνίδια 12–15 ωρών, να παίξω κάτι ελεγχόμενο και όχι 40–50 ώρες χωρίς νόημα. Μπορεί στο μέλλον να ξαναλλάξει αυτό, αλλά προς το παρόν προσπαθώ να παίζω linear παιχνίδια και την έχω βρει. Δεν το μετανιώνω ούτε δευτερόλεπτο.

Επίσης, σιγά σιγά μου συμβαίνει το ίδιο και με τα soulslike. Θα κρατηθώ λίγο γιατί μερικοί θα με «φάνε», αφού τα αγαπάει πολύ ο κόσμος, αλλά εμένα αρχίζουν και με ψιλοκουράζουν κι αυτά. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε με αυτή την άποψη, αλλά ήθελα να το μοιραστώ.

Για παράδειγμα, τα GTA δεν με κουράζουν γιατί είναι καλοφτιαγμένα. Δηλαδή είμαι πολύ σίγουρος ότι το GTA 6 θα το καταευχαριστηθώ. Οπότε δεν κατηγορώ γενικά τα open world. Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαι σίγουρος ότι «αρμέγουν» λίγο την αγελάδα που λέγεται open world.

Στην τελική, αν δεν έχεις όρεξη να κάνεις ένα καλό open world παιχνίδι με νόημα, κάνε κάτι μικρότερης κλίμακας, 10–15 ώρες, και τέλος.

Αυτή ήταν η γνώμη μου για τα open world παιχνίδια και θα ήθελα πολύ να γράψω και ένα κείμενο για τα soulslike, που παρόλο που είναι αξιόλογα (π.χ. Wuchang ή Kazhan), δεν ξέρω… δεν θέλω ούτε να τα βλέπω. Ίσως φταίει κιόλας το ότι είναι τόσο δύσκολα. Δεν έχω καταλάβει ακόμα τον λόγο.